Το γεγονός ότι σήμερα αναπνέεις, περπατάς, σκέφτεσαι, γράφεις στα κοινωνικά δίκτυα, εργάζεσαι ή διαδηλώνεις για «δικαιώματα», το οφείλεις σε δύο ανθρώπους: έναν άντρα και μία γυναίκα.
Όχι σε «γονέα 1» και «γονέα 2».
Όχι σε «ρευστές ταυτότητες» ή κοινωνικές αφαιρέσεις.
Σε δύο ανθρώπους με σάρκα, αίμα και βιολογική υπόσταση: τον πατέρα σου και τη μητέρα σου.
Η αλήθεια που γίνεται «πρόβλημα»
Σε μια εποχή όπου η αλήθεια λογοκρίνεται στο όνομα της ευαισθησίας, και η φύση αποδομείται στο όνομα της αποδοχής, καλούμαστε να υπερασπιστούμε το αυτονόητο: ότι η ανθρώπινη ύπαρξη έχει φυσική βάση, όχι ιδεολογική.
Η ζωή δεν ξεκινά από τα hashtags, ούτε από νομικά ψευδώνυμα.
Ξεκινά από την ένωση δύο φύλων. Από ένα αρσενικό και ένα θηλυκό σώμα. Από την κυοφορία και τη γέννα. Από τον καρπό μιας φυσικής διαδικασίας, όχι ενός κοινωνικού πειράματος.
Το woke αφήγημα: μια ρήξη με τη βιολογία
Η woke ιδεολογία δεν ζητά απλώς αποδοχή. Ζητά υπακοή.
Ζητά να ξεχάσεις το ποιος είσαι, για να δεχθείς το ποιος «νιώθει» ο άλλος ότι είναι.
Να πιστέψεις ότι η μητέρα δεν είναι η γυναίκα που σε γέννησε, αλλά όποιος «αισθάνεται» μητρικά. Ότι ο πατέρας δεν είναι ο άντρας που συνέβαλε στη δημιουργία σου, αλλά μια «ταυτότητα».
Είναι μια κοσμοαντίληψη που αρνείται τα σώματα, τον βιολογικό προσδιορισμό, και αντικαθιστά τη φύση με συναισθηματισμό, λεκτικά ευρήματα και ψυχολογικούς ακροβατισμούς.
Η επιστροφή στο αυτονόητο είναι πράξη αντίστασης
Δεν είναι «συντηρητισμός» να θυμάσαι ποιος σε έφερε στον κόσμο.
Δεν είναι «οπισθοδρόμηση» να σέβεσαι τη φύση που σε δημιούργησε.
Είναι ευθύνη. Είναι ρίζα. Είναι πράξη αυτογνωσίας και αντίστασης απέναντι στην παραχάραξη της πραγματικότητας.
Ας είμαστε ξεκάθαροι:
Ναι, μπορούμε να είμαστε συμπονετικοί.
Ναι, μπορούμε να σεβόμαστε ανθρώπους που βιώνουν δυσκολίες, κρίσεις ταυτότητας ή ιδιαίτερες καταστάσεις.
Αλλά όχι, δεν μπορούμε – και δεν πρέπει – να κατεδαφίσουμε τον ίδιο τον ορισμό της ζωής στο όνομα αυτής της αποδοχής.
Η φύση δεν διαπραγματεύεται
Η ύπαρξή σου είναι η πιο ισχυρή μαρτυρία. Το σώμα σου, το DNA σου, το αίμα σου φωνάζουν την αλήθεια: γεννήθηκες από έναν άντρα και μια γυναίκα. Και αυτό δεν αλλάζει, ό,τι κι αν γράψει ένα έγγραφο ή ένα status.
Η μητέρα και ο πατέρας σου δεν ήταν «ρόλοι». Ήταν φυσικές παρουσίες. Ήταν οι πυλώνες της ζωής σου, είτε το συνειδητοποιείς είτε όχι. Δεν είναι έννοιες για επαναδιαπραγμάτευση. Είναι αφετηρίες. Είναι η αρχή της κάθε ύπαρξης.
Η απλή φράση που σήμερα μοιάζει επαναστατική:
Υπάρχω, γιατί κάποτε υπήρξαν δύο φυσιολογικοί άνθρωποι – ο πατέρας μου και η μητέρα μου.
Και αυτή η φράση αξίζει να λέγεται. Να ακούγεται. Να υπερασπίζεται.
Γιατί η ζωή δεν είναι κοινωνική αφήγηση. Είναι πραγματικότητα.