Στην Ελλάδα υπάρχουν φυσικές πηγές, λίμνες, ποτάμια και υπόγεια υδατικά αποθέματα, που καλύπτουν τις ανάγκες των πολιτών, της γεωργίας και της βιομηχανίας. Υπάρχουν και μεγάλες δεξαμενές και φράγματα, αλλά δεν υπάρχει μια “ολοκληρωμένη διαχείρηση” που να παρέχει νερό σε κάθε γωνιά σαν δημόσια υπηρεσία . Η διαχείριση γίνεται κυρίως από ΔΕΥΑ (Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης Αποχέτευσης) και την ΕΥΔΑΠ (στην Αθήνα).
Το θέμα αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις ή παραχωρήσεις: υπάρχουν πολιτικές που ανοίγουν το δρόμο ώστε ιδιώτες να συμμετέχουν στη διαχείριση υποδομών νερού, κυρίως με μορφή ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημοσίου-Ιδιωτικού Τομέα). Αυτό δεν σημαίνει πως το νερό “πωλείται” κατευθείαν, αλλά πως η διαχείριση, η επένδυση σε υποδομές και η εμπορική εκμετάλλευση κάποιων υπηρεσιών μπορεί να περάσει σε ιδιωτικά χέρια.
Υπάρχει μεγάλη ανησυχία από πολίτες και κινήσεις για το νερό ως δημόσιο αγαθό. Στη χώρα μας, όπως και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ο δημόσιος έλεγχος θεωρείται σημαντικός για να μην καταλήξει η διαχείριση σε κερδοσκοπία εις βάρος των πολιτών.
Με λίγα λόγια: δεν υπάρχει “λυψείδρια” πανελλαδικά, αλλά το νερό της χώρας κινδυνεύει να μπει σε πλαίσιο όπου ιδιώτες θα έχουν σημαντικό έλεγχο στις υποδομές, με κίνδυνο να επηρεαστεί η τιμή και η πρόσβαση.