Στους δρόμους ξανά η Ήπειρος. Όχι από συνήθεια, αλλά από ανάγκη. Οι αγροτοκτηνοτρόφοι, οι μελισσοκόμοι, οι άνθρωποι της γης και της στάνης κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις σε όλους τους νομούς, στέλνοντας ένα καθαρό μήνυμα: ο πρωτογενής τομέας δεν αντέχει άλλο εμπαιγμό.
Στην Άρτα, την Κυριακή στις 11 το πρωί, η γέφυρα της πόλης θα κλείσει από τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα. Η Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων μιλά χωρίς περιστροφές για αδιέξοδα που γεννά η πολιτική της ΚΑΠ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης. Το κόστος παραγωγής έχει εκτιναχθεί, οι τιμές είναι εξευτελιστικές, οι καταστροφές άφησαν πίσω τους καμένη γη. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι πληρωμές καθυστερούν, περικόπτονται, παρακρατούνται, αφήνοντας πολλούς χωρίς κανένα ουσιαστικό εισόδημα. Ο ιδρώτας τους δεν πληρώνεται πια.
Στην Πρέβεζα, το μπλόκο στον Λούρο παραμένει καθημερινά ενεργό. Τα τρακτέρ στέκουν σαν σιωπηλοί φρουροί ενός αγώνα που δεν λέει να κοπάσει. Το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου, στις 12 το μεσημέρι, στα διόδια του Ακτίου, οι Αγροτοκτηνοτροφικοί Σύλλογοι Ακτίου–Βόνιτσας και Κατούνας–Μεδεώνων καλούν σε μαζική κινητοποίηση. Ζητούν τη στήριξη όλης της κοινωνίας. Γιατί αυτός ο αγώνας δεν αφορά μόνο τους ίδιους. Αφορά το αν θα συνεχίσει να υπάρχει ελληνική παραγωγή.
Στη Θεσπρωτία, μετά τις πρόσφατες πλημμύρες που ρήμαξαν εσπεριδοειδή και καλλιέργειες, η οργή έγινε απόφαση αγώνα. Αγρότες, κτηνοτρόφοι και μελισσοκόμοι συντονίζονται. Την Πέμπτη, στις 11 το πρωί, συγκεντρώνονται στο γήπεδο της Ηγουμενίτσας και με πορεία τρακτέρ κατευθύνονται προς το λιμάνι, εκεί όπου στήνεται παραδοσιακά το μπλόκο του νομού.
Στα Ιωάννινα, οι κινητοποιήσεις στο Καλπάκι συνεχίζονται. Το Σάββατο ο δρόμος θα κλείσει από τις 7 έως τις 10 το βράδυ. Την Κυριακή, στις 11 το πρωί, συγκέντρωση στη Λαψίστα και πορεία προς το αεροδρόμιο Ιωαννίνων. Εκεί, στις 12:30, θα γίνει σύσκεψη φορέων. Όχι για λόγια. Για αποφάσεις.
Η εικόνα είναι ίδια παντού: παραγωγοί εξαντλημένοι, χρέη που πνίγουν, ασθένειες στο ζωικό κεφάλαιο, φυσικές καταστροφές, εισαγόμενα προϊόντα να πνίγουν την αγορά, και ένα κράτος που εμφανίζεται όλο και πιο αδύναμο να προστατεύσει αυτούς που κρατούν ζωντανή την ελληνική ύπαιθρο.
Ο αγρότης της Ηπείρου δεν ζητά προνόμια. Ζητά να ζήσει από τη δουλειά του. Να πληρωθεί δίκαια. Να μην αισθάνεται επαίτης στον τόπο του. Κι όταν φτάνει στο σημείο να κατεβάζει το τρακτέρ στον δρόμο, να ξέρουμε όλοι ότι τα περιθώρια τελείωσαν.
Η Ήπειρος σήμερα δεν φωνάζει. Προειδοποιεί. Και όποιος δεν ακούσει τώρα, αύριο θα μείνει να αναρωτιέται πώς χάθηκε ο πρωτογενής τομέας μέσα από τα χέρια μας.