Η ελληνική κυβέρνηση έτρεξε πρώτη, με υψωμένη σημαία, να δηλώσει πίστη στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Χειροκρότησε κυρώσεις, υπέγραψε αποστολές όπλων, έσπευσε να ευθυγραμμιστεί με κάθε εντολή των συμμάχων. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Χωρίς εθνικό στοχασμό. Χωρίς ερώτημα για το αύριο.
Και τώρα;
Τώρα η ίδια η Δικαιοσύνη —όχι ένα κανάλι, όχι μια πρεσβεία— ανοίγει επισήμως τον δρόμο για να εξετάσει και τις ρωσικές καταγγελίες για εγκλήματα και γενοκτονία. Όχι για να δικαιώσει κανέναν προκαταβολικά, αλλά για να δείξει κάτι απλό και αδυσώπητο:
Καμία πλευρά δεν είναι υπεράνω ελέγχου.
Κι όμως, η Αθήνα είχε ήδη αποφασίσει. Είχε ήδη ντύσει το γεωπολιτικό της στοίχημα με ηθικό μανδύα. Είχε ήδη βαφτίσει το στρατόπεδο σε «πλευρά του φωτός» και το άλλο σε «απόλυτο σκοτάδι». Έτσι πρόχειρα. Έτσι επικίνδυνα.
Η Ελλάδα δεν στάθηκε ουδέτερη – έγινε μέρος του πολέμου
Δεν περιορίστηκε σε λόγια.
Έστειλε όπλα.
Ξήλωσε αποθήκες.
Μετέτρεψε τη χώρα σε προκεχωρημένο φυλάκιο.
Χωρίς δημοψήφισμα.
Χωρίς πραγματικό εθνικό διάλογο.
Χωρίς καμία εγγύηση για το τι θα πληρώσει ο ελληνικός λαός αν η φωτιά απλωθεί.
Κι όλα αυτά στο όνομα ενός αφηγήματος που σήμερα τρίζει. Όχι επειδή «δικαιώθηκε» η Ρωσία — αλλά γιατί αποδείχθηκε ότι η υπόθεση μόνο καθαρή δεν είναι.
«Σωστή πλευρά της Ιστορίας» χωρίς Ιστορία
Η Ιστορία όμως δεν γράφεται με hashtags, ούτε με γραμμές Τύπου. Γράφεται με αποφάσεις που αντέχουν στον χρόνο, με αίμα αθώων και με ευθύνες που δεν διαγράφονται.
Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη πήρε τη μεγαλύτερη απόφαση εξωτερικής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών:
Χωρίς συναίνεση
Χωρίς εθνική γραμμή
Χωρίς δικλείδες ασφαλείας
Χωρίς έξοδο κινδύνου
Αν αύριο η Χάγη καταγράψει εγκλήματα και από την πλευρά του Κιέβου, η Ελλάδα θα βρεθεί πολιτικά εκτεθειμένη, ηθικά ξεκρέμαστη και διπλωματικά δεμένη στο άρμα ενός αφηγήματος που δεν θα στέκει πια όρθιο.
Η εξωτερική πολιτική δεν είναι οπαδισμός
Η Ελλάδα δεν είναι κερκίδα. Δεν είναι λογαριασμός στο TikTok. Δεν είναι χειροκρότημα σε ξένες πρεσβείες. Είναι χώρα με ιστορία εισβολών, κατοχών, προσφυγιάς και προδοσιών.
Όποιος παίζει με τον πόλεμο χωρίς να αφήνει ανοιχτή δίοδο αξιοπρέπειας και ισορροπίας, δεν κυβερνά· ρισκάρει το μέλλον του τόπου.
Και σήμερα, με τη Δικαιοσύνη να ανοίγει φακέλους που η ελληνική κυβέρνηση είχε ήδη κλείσει πολιτικά, ένα είναι πια βέβαιο:
Η Ελλάδα δεν στάθηκε σοφή. Στάθηκε πρόθυμη.
Και η Ιστορία δεν συγχωρεί ποτέ τους πρόθυμους.