Με την αλλαγή του χρόνου κλείνει τυπικά η θητεία της Λάουρα Κοβέσι στην κορυφή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Ανεπίσημα, όμως, κλείνει ένας κύκλος πολύ πιο βαθύς και πολύ πιο πολιτικός για την Ελλάδα. Γιατί η παρουσία της Κοβέσι δεν ήταν μια απλή θεσμική θητεία· ήταν μια μόνιμη υπενθύμιση ότι το ευρωπαϊκό μάτι μπορεί να βλέπει εκεί που το εγχώριο σύστημα συχνά σιωπά.
Και αυτό, στο Μαξίμου, το κατάλαβαν καλά.
Η Κοβέσι φόβισε. Όχι με δηλώσεις, αλλά με έρευνες. Όχι με λόγια, αλλά με φακέλους. Από υποθέσεις ευρωπαϊκών κονδυλίων μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ, από τη διαχείριση κρίσιμων χρημάτων μέχρι ζητήματα που άγγιζαν τον πυρήνα της πολιτικής εξουσίας, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επί των ημερών της δεν «χάιδευε αυτιά». Έσκαβε. Και όσο έσκαβε, τόσο μεγάλωνε η ενόχληση.
Η επίσκεψή της στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2025 δεν ήταν διπλωματική φιέστα. Ήταν επίδειξη ισχύος. Οι συναντήσεις με υπουργούς, με τον διοικητή της ΑΑΔΕ, με τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, και κυρίως η δημόσια αναφορά της σε ανοιχτούς φακέλους, προκάλεσαν αναστάτωση. Εκείνη τη μέρα, πολλοί κατάλαβαν ότι η Κοβέσι δεν ήρθε για να φωτογραφηθεί, αλλά για να προειδοποιήσει.
Και το Μαξίμου διάβασε το μήνυμα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρέθηκε μπροστά σε ένα ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα σκηνικό: μια Ευρωπαία εισαγγελέας που δεν λογαριάζει πολιτικό κόστος, δεν μετρά συσχετισμούς και δεν ενδιαφέρεται για ισορροπίες. Μια εισαγγελέας που κινείται μόνο με γνώμονα τον φάκελο και τον νόμο. Αυτό, σε μια χώρα μαθημένη στην ατιμωρησία, δεν είναι απλώς ενόχληση. Είναι απειλή.
Έτσι, σήμερα, η αλλαγή σκυτάλης στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παρουσιάζεται ως θεσμική κανονικότητα. Όμως πολιτικά, διαβάζεται αλλιώς:
η Κοβέσι άσκησε πίεση, τρόμαξε το σύστημα και τώρα αποχωρεί, αφού το μήνυμα ελήφθη.
Ο Αντρές Ρίτερ, έμπειρος τεχνοκράτης και αναπληρωτής ευρωπαίος εισαγγελέας, αναλαμβάνει από το 2026. Με μυστική ψηφοφορία στην Επιτροπή LIBE, με 25 χρόνια εμπειρίας στα οικονομικά εγκλήματα και με καθαρό βιογραφικό. Όμως άλλο πράγμα η τεχνοκρατική επάρκεια και άλλο η πολιτική σύγκρουση σε πρώτο πρόσωπο. Εκεί η Κοβέσι είχε ιδιαιτερότητα. Είχε ένστικτο ρήξης.
Σύμφωνα με το Euractiv, οι φάκελοι που περιμένουν τον νέο επικεφαλής είναι βαριοί: εμβόλια, διπλωματική υπηρεσία της ΕΕ, Κολλέγιο της Ευρώπης, πολιτικά κόμματα, ευρωβουλευτές. Το ερώτημα, όμως, που ψιθυρίζεται ήδη στις Βρυξέλλες και στην Αθήνα δεν είναι αν υπάρχουν υποθέσεις. Είναι αν θα υπάρξει το ίδιο επίπεδο αμείλικτης πίεσης.
Η Κοβέσι φεύγει αφήνοντας πίσω της κάτι σπάνιο για την Ελλάδα: τον φόβο της πραγματικής έρευνας. Και αυτός ο φόβος, όσο κράτησε, λειτούργησε σαν ηλεκτροσόκ στο πολιτικό σύστημα.
Τώρα, το σύστημα ανασαίνει ξανά πιο άνετα.
Το αν αυτό σημαίνει επιστροφή στην κανονικότητα ή επιστροφή στην ασυλία, θα φανεί σύντομα.
Γιατί στην πολιτική, τα πρόσωπα αλλάζουν.
Αλλά η αλήθεια, αν αφεθεί, πάντα βρίσκει τρόπο να ξαναγυρίσει.