Η οργή βράζει στα μπλόκα. Δεν είναι πια μια απλή διαμαρτυρία· είναι μια σύγκρουση ανοιχτή, με ένταση, με φόβο, με αποφασιστικότητα. Στα Πράσινα Φανάρια της Θεσσαλονίκης, οι αγρότες κατέβηκαν ξανά στον δρόμο με τα τρακτέρ, όχι από πείσμα, αλλά από ανάγκη. Για το πετρέλαιο που τους πνίγει, για τις τιμές που τους γονατίζουν, για τη γη που δεν αντέχει άλλη εγκατάλειψη.
Κι όμως, εκεί που η κοινωνία περίμενε διάλογο, απάντηση, μια ένδειξη στοιχειώδους σεβασμού, είδε μια κλούβα να κάνει επικίνδυνους ελιγμούς και να απωθεί τρακτέρ από την Εθνική Οδό. Μια μεταλλική μάζα να πέφτει πάνω στην αγροτική αξιοπρέπεια. Ένα όχημα της τάξης να λειτουργεί με τρόπο που θα έστελνε κάθε απλό πολίτη κατευθείαν στο εδώλιο. Κι όμως, για τον οδηγό της αστυνομικής κλούβας, μέχρι στιγμής, σιωπή. Καμία δίωξη. Καμία ανακοίνωση. Καμία ευθύνη.
Αντίθετα, η δικαιοσύνη κινήθηκε με ταχύτητα μόνο προς μία κατεύθυνση: σχηματίστηκε κοινή δικογραφία για τον αγρότη που κινήθηκε με το τρακτέρ του προς τα ΜΑΤ και για τον τραυματισμό αστυνομικού από πέτρα. Οι κατηγορίες βαριές: διατάραξη κοινής ειρήνης και σωματική βλάβη. Βίντεο από κάμερες, καταθέσεις αστυνομικών, πλήρης κινητοποίηση του μηχανισμού. Όλα άμεση προτεραιότητα.
Για τον επικίνδυνο ελιγμό της κλούβας; Καμία δικογραφία. Καμία αυτεπάγγελτη έρευνα. Καμία στοιχειώδης θεσμική ισορροπία.
Έτσι γράφεται σήμερα η πραγματικότητα στους δρόμους. Ο αγρότης διώκεται, ο κρατικός ελιγμός ξεχνιέται. Το τρακτέρ βαφτίζεται απειλή, η κλούβα βαφτίζεται «επιχείρηση». Κι όμως, όποιος έχει μάτια είδε. Και όποιος έχει μνήμη καταλαβαίνει.
Οι κινητοποιήσεις δεν κοπάζουν. Σκληραίνουν. Οι άνθρωποι της γης δεν έχουν πια περιθώριο υποχώρησης. Όταν τους σπρώχνεις με σίδερο, απαντούν με πείσμα. Όταν τους αγνοείς, κατεβαίνουν ξανά και ξανά στον δρόμο. Και όσο η Πολιτεία δείχνει ότι ο νόμος είναι βαρύς μόνο για τους αδύναμους, τόσο η σύγκρουση θα βαθαίνει.
Ας ειπωθεί καθαρά: η ένταση στα μπλόκα δεν είναι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που χτυπάει στη ρίζα της την αγροτική παραγωγή και μιας αστυνόμευσης που δείχνει ανοχή στον κίνδυνο όταν αυτός φορά στολή. Και αυτή η ατιμωρησία δεν είναι απλώς πρόβλημα τάξης. Είναι πρόβλημα Δημοκρατίας.