Η ευλογιά των αιγοπροβάτων θερίζει τη Θράκη και αποκαλύπτει με δραματικό τρόπο τα βαθιά ρήγματα ενός συστήματος που εδώ και δεκαετίες αφήνει την ελληνική ύπαιθρο έρμαιο της αδιαφορίας και της διαπλοκής. Η Ροδόπη «βράζει», καθώς κάθε εβδομάδα εντοπίζονται έξι έως επτά νέα κρούσματα, με τις εστίες να ξεπερνούν πλέον τις 150 και τα θανατωθέντα ζώα τις 37.000.

Η εικόνα δεν είναι καλύτερη στις υπόλοιπες περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Ξάνθη, Έβρος, Καβάλα, Δράμα — παντού ο ίδιος εφιάλτης: 130.000 ζώα έχουν θανατωθεί συνολικά από τον Αύγουστο του 2024, και χιλιάδες οικογένειες κτηνοτρόφων βρίσκονται στα πρόθυρα οικονομικής κατάρρευσης.

Κι όμως, πίσω από τους ψυχρούς αριθμούς, αποκαλύπτεται μια σκοτεινή πραγματικότητα: κρατική αναλγησία, καθυστερήσεις, αλληλοκαλύψεις και σιωπή εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει σχέδιο, στήριξη και διαφάνεια. Οι κτηνοτρόφοι καταγγέλλουν ότι το κράτος κινείται με ρυθμούς γραφειοκρατίας, αφήνοντάς τους απροστάτευτους απέναντι σε έναν ιό που εξαπλώνεται χωρίς φραγμούς.

Οι αποφάσεις για προληπτικές θανατώσεις κοπαδιών, που χαρακτηρίζονται «αναγκαίες» από την επιστημονική επιτροπή, παρουσιάζονται ως μέτρα «ελέγχου», όμως για πολλούς μοιάζουν με θανατική καταδίκη ολόκληρων παραγωγικών μονάδων, χωρίς ουσιαστικές αποζημιώσεις, χωρίς στήριξη για επανεκκίνηση, χωρίς ελπίδα.

Παράλληλα, σκιές σπέκουλας πλανώνται πάνω από το ζωικό κεφάλαιο και τις αποζημιώσεις, με καταγγελίες για καθυστερήσεις, αδιαφάνεια και προνομιακές μεταχειρίσεις, ενώ η πολιτεία επιμένει να διαχειρίζεται την κρίση επικοινωνιακά και όχι ουσιαστικά.

Η Θράκη, μια περιοχή όπου η κτηνοτροφία αποτελεί πυλώνα ζωής και ταυτότητας, αιμορραγεί αργά αλλά σταθερά. Οι στάβλοι αδειάζουν, τα χωριά μαραζώνουν και η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς καταρρέει.

Η ευλογιά των αιγοπροβάτων δεν είναι απλώς μια ζωονόσος· είναι σύμπτωμα ενός σαθρού συστήματος που άφησε τους ανθρώπους της παραγωγής στο περιθώριο. Και όσο η κρατική αδράνεια συνεχίζεται, η «νόσος» δεν περιορίζεται — εξαπλώνεται, μεταφορικά και κυριολεκτικά, στο σώμα της ίδιας της ελληνικής υπαίθρου.